Ντράπηκε και η ντροπή: ΣΟΚ με αυτό που συνέβη στην κηδεία του αγαπημένου «Ταμτάκου»

Μπορεί ο Μιχάλης Μόσιος να αγαπήθηκε από εκατομμύρια Έλληνες μέσα από τον εμβληματικό ρόλο του «Ταμτάκου» και να σφράγισε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής κωμωδίας, ωστόσο η εικόνα στο Κοιμητήριο του Βύρωνα το πρωί της Παρασκευής 3 Ιουλίου προκάλεσε αίσθηση.

Οι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου που έδωσαν το «παρών» για να αποχαιρετήσουν τον συνάδελφό τους ήταν ελάχιστοι, με τις απουσίες από την εξόδιο ακολουθία να χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ηχηρές.

Οι ηθοποιοί που πήγαν για να τιμήσουν τη μνήμη του Μιχάλη Μόσιου και να σταθούν στο πλευρό της οικογένειάς του ήταν κυριολεκτικά μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Στο τελευταίο αντίο είδαμε μόνο: Τον Σπύρο Μπιμπίλα, τον Χρήστο Φωτίδη και τον Βασίλη Καμίτση.

Παρά το γεγονός ότι ο εκλιπών είχε συνεργαστεί με δεκάδες ηθοποιούς, σκηνοθέτες και παραγωγούς κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τις βιντεοκασέτες των ’80s, η ανταπόκριση των συναδέλφων του ήταν εξαιρετικά μικρή, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση σε όσους βρέθηκαν εκεί.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του, με ανάρτησή του στο Facebook στην οποία αποχαιρέτησε τον πατέρα του γράφοντας: «Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε… Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, το ήθος σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστηκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.

Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι οτι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος.

Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου

Δεν ξέρω πως θα το αντέξω
Άμα σε χάσω μπαμπά
Θ’αφήσω τα κλειδιά μου απ’έξω
Μήπως και μπεις ξανά.

Αντίο πατέρα μου».