Το φιλί της ζωής σε έναν άντρα ενώ τον χτυπάνε 4000 βολτ – Η φωτογραφία “κόβει την ανάσα”

Τον Ιούλιο του 1967, ο φωτογράφος Ρόκο Μοραμπίτο επέστρεφε από μία αποστολή, όταν είδε έναν ηλεκτρολόγο σκαρφαλωμένο σε μια κολόνα ηλεκτρικού ρεύματος. Αποφάσισε να σταματήσει να τον φωτογραφήσει, γιατί του περίσσευε λίγο φιλμ στην κάμερα. Τράβηξε μερικές φωτογραφίες και ξαφνικά, είδε τον άντρα να πέφτει από την κολόνα και μένει κρεμασμένος από τη ζώνη ασφαλείας. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε μια φωτογραφία χρόνια μετά και ακόμα προκαλεί ανατριχίλα, δείτε εδώ την συγκλονιστική φωτογραφία μέσα από ένα χειρουργείο.

Πριν προλάβει να αντιδράσει, ένας άλλος ηλεκτρολόγος σκαρφάλωσε στην κολόνα, έπιασε τον λιπόθυμο συνάδελφό του και άρχισε να αναπνέει στο στόμα του. Ο Μοραμπίτο, αφού κάλεσε ασθενοφόρο, έστρεψε πάλι την κάμερα προς τους δύο άντρες. Η εικόνα που απαθανάτισε έκανε το γύρω του κόσμου και κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ.

Ο λιπόθυμος άντρας ονομαζόταν Ράνταλ Τσάμπιον, ενώ ο σωτήρας του, Τζέι Ντι Τόμσον. Ο Τσάμπιον επιδιόρθωνε τα καλώδια ηλεκτρισμού, όταν τον διαπέρασε ρεύμα έντασης τεσσάρων χιλιάδων βολτ. Η καρδιά του σταμάτησε και χωρίς το φιλί ζωής από τον Τόμσον, θα ήταν νεκρός.

Ανάρρωσε πλήρως και λίγο καιρό μετά, επέστρεψε στη δουλειά. Το 1991 η ιστορία επαναλήφθηκε, αλλά αυτή τη φορά δεν στάθηκε τόσο τυχερός.

Το ρεύμα έκαψε τη μύτη του, το μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού του, τα χείλια του και το μέτωπό του. Χρειάστηκε δεκάδες επεμβάσεις και μήνες φυσικοθεραπείας, για να επανέλθει. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του σε αναπηρικό καροτσάκι, γιατί είχε χάσει την αίσθηση ισορροπίας και δεν είχε δύναμη να σταθεί όρθιος.

Ο Τόμσον, τον επισκεπτόταν καθημερινά στο νοσοκομείο, όσο ανάρρωνε.Ο Τσάμπιον πέθανε το 2002, σε ηλικία 64 ετών, από ανακοπή καρδιάς.

H φωτογραφία του βραβεύτηκε και κάνει το γύρο του κόσμου – Εκείνος όμως ένα χρόνο μετά…

Ο Κέβιν Κάρτερ ήταν Νοτιοαφρικανός φωτορεπόρτερ, βραβευμένος με το Βραβείο Πούλιτζερ, στην κατηγορία «Αξιόλογη Φωτογραφία» κι όχι άδικα μιας και μιλάμε για μια εικόνα που πραγματικά καθήλωσε τους πάντες κι ακόμη και μετά από τόσα χρόνια προκαλεί ανατριχίλα. Αυτή όμως δεν είναι η μοναδική φωτογραφία που κάνει το γύρο του διαδικτύου, δείτε εδώ τη συγκλονιστική φωτογραφία μέσα από το χειρουργείο.

Ξεκινώντας την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ αθλητικών γεγονότων για την τοπική εφημερίδα Sunday Express, αργότερα ως μέλος μιας τετραμελούς ομάδας λευκών φωτορεπόρτερ, γνωστής ως The Bang Bang Club, κάλυψε στη δεκαετία του ’80 τον ξεσηκωμό για την άρση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική

Τα γεγονότα που αποτύπωσε με τον φακό του προβλήθηκαν στο Time, ενίοτε ως εξώφυλλα, γεγονός που του προσέδωσε κύρος και δημοσιότητα. Ήταν εκείνος που αποτύπωσε φωτογραφικά τη «μέθοδο εκτέλεσης με το κολιέ».

Την άνοιξη του 1993 ο Κάρτερ ταξίδεψε στο Νότιο Σουδάν μαζί με τον Ζοάο Σίλβα,ακολουθώντας τα ίχνη της τοπικής εξέγερσης. Απαθανάτισε με τον φακό του τη φτώχεια και την εξαθλίωση του γηγενούς πληθυσμού.

Στο χωριό Αγιόντ ο Κάρτερ συνάντησε ένα μικρό κορίτσι εξαντλημένο από την πείνα λίγο πριν φτάσει στον σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ. Ακολουθώντας τις γενικές οδηγίες της μη επαφής με τα θύματα ο Κάρτερ φωτογράφισε το μικρό κορίτσι, προσθέτοντας στο θέμα και το όρνεο που περίμενε το θάνατό του.

Οι New York Times αγόρασαν και δημοσίευσαν αμέσως τη φωτογραφία, η οποία προκάλεσε σημαντικές διαμαρτυρίες και ξεσήκωσε κατηγορίες εναντίον του φωτογράφου. Η δημοσίευση της φωτογραφίας ωστόσο, έφερε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βοήθειας στα πληγέντα χωριά του Σουδάν.

Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1994 ο Κέβιν Κάρτερ παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία (Pulitzer Prize for Feature Photography) στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Κολούμπια.

Τον Ιούλιο του 1994 ο Κάρτερ αυτοκτόνησε με μονοξείδιο του άνθρακα σε ηλικία 33 ετών από βαθιά κατάθλιψη εξαιτίας του γεγονότος και των κατηγοριών που ακολούθησαν.

Τμήμα του σημειώματος αυτοκτονίας που άφησε: «Έχω κατάθλιψη… χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι..λεφτά για υποστήριξη παιδιών..λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!… Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών.. Πάω να συναντήσω τον Ken αν είμαι τόσο τυχερός».