Κάθε Πάσχα, η μίνι σειρά «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» επιστρέφει στις οθόνες και μοιάζει πλέον με… άτυπη παράδοση για το ελληνικό κοινό. Το έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θεωρείται από τα πιο πιστά στη βιβλική αφήγηση, ωστόσο δεν παύει να περιλαμβάνει αρκετές δημιουργικές παρεμβάσεις που εξυπηρετούν τη δραματουργία και την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι η σειρά είχε την έγκριση του Πάπα Παύλου ΣΤ’, ο Ιταλός σ…
Κάθε Πάσχα, η μίνι σειρά «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» επιστρέφει στις οθόνες και μοιάζει πλέον με… άτυπη παράδοση για το ελληνικό κοινό. Το έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θεωρείται από τα πιο πιστά στη βιβλική αφήγηση, ωστόσο δεν παύει να περιλαμβάνει αρκετές δημιουργικές παρεμβάσεις που εξυπηρετούν τη δραματουργία και την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι η σειρά είχε την έγκριση του Πάπα Παύλου ΣΤ’, ο Ιταλός σκηνοθέτης και η ομάδα του προχώρησαν σε αλλαγές που, αν και μικρές για κάποιους, για άλλους θεωρούνται σημαντικές αποκλίσεις από τα Ευαγγέλια.
Οι πιο χαρακτηριστικές “αυθαιρεσίες” του «Ιησού από την Ναζαρέθ»
Από τις πιο συζητημένες αλλαγές είναι η απεικόνιση του Ιούδα. Σε αντίθεση με τα Ευαγγέλια, όπου παρουσιάζεται ως φιλάργυρος προδότης, στη σειρά εμφανίζεται περισσότερο ως μια τραγική και παρεξηγημένη πολιτική μορφή, με κίνητρα που σχετίζονται με την απελευθέρωση των Ιουδαίων.
Σημαντική είναι επίσης η παρουσία φανταστικών χαρακτήρων, όπως ο Ζεράχ, που λειτουργεί ως βασικός «κακός» και καθοδηγεί την πλοκή, δίνοντας μάλιστα και κίνητρο στον Ιούδα για την προδοσία. Αντίστοιχα, πρόσωπα όπως οι Quintillius, Yehuda και Amos δεν υπάρχουν στις βιβλικές αφηγήσεις.
Άλλες χαρακτηριστικές αποκλίσεις περιλαμβάνουν την παρουσία bar mitzvah του Ιησού, αν και δεν υπήρχε ως τελετή εκείνη την εποχή, την ταύτιση διαφορετικών γυναικών (Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρίας της Βηθανίας και της «αμαρτωλής») σε ένα πρόσωπο, τη συνάντηση του Νικόδημου με τον Ιησού κατά τη διάρκεια της ημέρας αντί για τη νύχτα, την πρόωρη χρήση του ονόματος «Πέτρος» για τον Σίμωνα.
Παράλληλα, η σειρά προσθέτει δραματουργικά στοιχεία όπως: τον Θωμά ως υπηρέτη του Ιάειρου, τον Βαραββά ως πολιτικοποιημένο επαναστάτη, μια ανύπαρκτη συνάντηση μεταξύ Ιησού και Βαραββά και τη χρήση της παραβολής του ασώτου για συμφιλίωση μεταξύ μαθητών
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν και οι διαφοροποιήσεις γύρω από τη Σταύρωση, με τον Πόντιο Πιλάτο παρουσιάζεται να καταδικάζει τον Ιησού χωρίς εμφανή πίεση, ο Ιούδας δεν επιστρέφει τα 30 αργύρια, ενώ λεπτομέρειες όπως η κόκκινη κάπα και η αφαίρεση του ακάνθινου στεφάνου διαφοροποιούνται από τα Ευαγγέλια.
Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη σειρά
Η δημιουργία του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική παραγωγή. Ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να φέρει το ευαγγελικό μήνυμα πιο κοντά στο ευρύ κοινό, ιδιαίτερα μετά τη Β’ Σύνοδο του Βατικανού.
Η ιδέα ξεκίνησε ουσιαστικά από τον ίδιο τον Πάπα Παύλο ΣΤ’, ο οποίος ήθελε μια σύγχρονη και προσιτή απεικόνιση της ζωής του Χριστού. Η πρώτη προβολή στην ιταλική τηλεόραση το 1977 σημείωσε τεράστια επιτυχία, καθηλώνοντας περίπου το 80% του πληθυσμού, ενώ στις ΗΠΑ την παρακολούθησαν περίπου 90 εκατομμύρια θεατές.
Ο ρόλος ζωής του Ρόμπερτ Πάουελ
Κάθε Πάσχα, η μίνι σειρά «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» επιστρέφει στις οθόνες και μοιάζει πλέον με… άτυπη παράδοση για το ελληνικό κοινό. Το έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θεωρείται από τα πιο πιστά στη βιβλική αφήγηση, ωστόσο δεν παύει να περιλαμβάνει αρκετές δημιουργικές παρεμβάσεις που εξυπηρετούν τη δραματουργία και την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι η σειρά είχε την έγκριση του Πάπα Παύλου ΣΤ’, ο Ιταλός σκηνοθέτης και η ομάδα του προχώρησαν σε αλλαγές που, αν και μικρές για κάποιους, για άλλους θεωρούνται σημαντικές αποκλίσεις από τα Ευαγγέλια.
Οι πιο χαρακτηριστικές “αυθαιρεσίες” του «Ιησού από την Ναζαρέθ»
Από τις πιο συζητημένες αλλαγές είναι η απεικόνιση του Ιούδα. Σε αντίθεση με τα Ευαγγέλια, όπου παρουσιάζεται ως φιλάργυρος προδότης, στη σειρά εμφανίζεται περισσότερο ως μια τραγική και παρεξηγημένη πολιτική μορφή, με κίνητρα που σχετίζονται με την απελευθέρωση των Ιουδαίων.
Σημαντική είναι επίσης η παρουσία φανταστικών χαρακτήρων, όπως ο Ζεράχ, που λειτουργεί ως βασικός «κακός» και καθοδηγεί την πλοκή, δίνοντας μάλιστα και κίνητρο στον Ιούδα για την προδοσία. Αντίστοιχα, πρόσωπα όπως οι Quintillius, Yehuda και Amos δεν υπάρχουν στις βιβλικές αφηγήσεις.
Άλλες χαρακτηριστικές αποκλίσεις περιλαμβάνουν την παρουσία bar mitzvah του Ιησού, αν και δεν υπήρχε ως τελετή εκείνη την εποχή, την ταύτιση διαφορετικών γυναικών (Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρίας της Βηθανίας και της «αμαρτωλής») σε ένα πρόσωπο, τη συνάντηση του Νικόδημου με τον Ιησού κατά τη διάρκεια της ημέρας αντί για τη νύχτα, την πρόωρη χρήση του ονόματος «Πέτρος» για τον Σίμωνα.
Παράλληλα, η σειρά προσθέτει δραματουργικά στοιχεία όπως: τον Θωμά ως υπηρέτη του Ιάειρου, τον Βαραββά ως πολιτικοποιημένο επαναστάτη, μια ανύπαρκτη συνάντηση μεταξύ Ιησού και Βαραββά και τη χρήση της παραβολής του ασώτου για συμφιλίωση μεταξύ μαθητών
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν και οι διαφοροποιήσεις γύρω από τη Σταύρωση, με τον Πόντιο Πιλάτο παρουσιάζεται να καταδικάζει τον Ιησού χωρίς εμφανή πίεση, ο Ιούδας δεν επιστρέφει τα 30 αργύρια, ενώ λεπτομέρειες όπως η κόκκινη κάπα και η αφαίρεση του ακάνθινου στεφάνου διαφοροποιούνται από τα Ευαγγέλια.
Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη σειρά
Η δημιουργία του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική παραγωγή. Ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να φέρει το ευαγγελικό μήνυμα πιο κοντά στο ευρύ κοινό, ιδιαίτερα μετά τη Β’ Σύνοδο του Βατικανού.
Η ιδέα ξεκίνησε ουσιαστικά από τον ίδιο τον Πάπα Παύλο ΣΤ’, ο οποίος ήθελε μια σύγχρονη και προσιτή απεικόνιση της ζωής του Χριστού. Η πρώτη προβολή στην ιταλική τηλεόραση το 1977 σημείωσε τεράστια επιτυχία, καθηλώνοντας περίπου το 80% του πληθυσμού, ενώ στις ΗΠΑ την παρακολούθησαν περίπου 90 εκατομμύρια θεατές.
Ο ρόλος ζωής του Ρόμπερτ Πάουελ
Η επιλογή του ηθοποιού για τον ρόλο του Ιησού αποδείχθηκε μία από τις πιο δύσκολες αποφάσεις. Μεγάλα ονόματα όπως ο Αλ Πατσίνο και ο Ντάστιν Χόφμαν συζητήθηκαν, αλλά τελικά απορρίφθηκαν.
Τη λύση έδωσε ο Ρόμπερτ Πάουελ, ένας σχετικά άγνωστος τότε ηθοποιός, του οποίου το διαπεραστικό βλέμμα έμελλε να γίνει εμβληματικό. Για να αποδώσει τον ρόλο, ακολούθησε αυστηρή προετοιμασία: απομόνωση από το καστ, νηστεία, γιόγκα και μελέτη των Ευαγγελίων.
Μάλιστα, μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνοθετικές οδηγίες ήταν να αποφεύγει να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, ώστε το βλέμμα του να θυμίζει αγιογραφία. Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία και ο ίδιος αποθεώθηκε για την ερμηνεία του, ωστόσο η καριέρα του δεν εκτοξεύθηκε χάρη σε αυτό -όπως πολλοί θα περίμεναν- καθώς η ταύτισή του με τον ρόλο ήταν τόσο μεγάλη, που απέτρεψε πολλές κινηματογραφικές παραγωγές από το να τον επιλέξουν.
Ένα διαχρονικό έργο
Κάθε Πάσχα, η μίνι σειρά «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» επιστρέφει στις οθόνες και μοιάζει πλέον με… άτυπη παράδοση για το ελληνικό κοινό. Το έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θεωρείται από τα πιο πιστά στη βιβλική αφήγηση, ωστόσο δεν παύει να περιλαμβάνει αρκετές δημιουργικές παρεμβάσεις που εξυπηρετούν τη δραματουργία και την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι η σειρά είχε την έγκριση του Πάπα Παύλου ΣΤ’, ο Ιταλός σκηνοθέτης και η ομάδα του προχώρησαν σε αλλαγές που, αν και μικρές για κάποιους, για άλλους θεωρούνται σημαντικές αποκλίσεις από τα Ευαγγέλια.
Οι πιο χαρακτηριστικές “αυθαιρεσίες” του «Ιησού από την Ναζαρέθ»
Από τις πιο συζητημένες αλλαγές είναι η απεικόνιση του Ιούδα. Σε αντίθεση με τα Ευαγγέλια, όπου παρουσιάζεται ως φιλάργυρος προδότης, στη σειρά εμφανίζεται περισσότερο ως μια τραγική και παρεξηγημένη πολιτική μορφή, με κίνητρα που σχετίζονται με την απελευθέρωση των Ιουδαίων.
Σημαντική είναι επίσης η παρουσία φανταστικών χαρακτήρων, όπως ο Ζεράχ, που λειτουργεί ως βασικός «κακός» και καθοδηγεί την πλοκή, δίνοντας μάλιστα και κίνητρο στον Ιούδα για την προδοσία. Αντίστοιχα, πρόσωπα όπως οι Quintillius, Yehuda και Amos δεν υπάρχουν στις βιβλικές αφηγήσεις.
Άλλες χαρακτηριστικές αποκλίσεις περιλαμβάνουν την παρουσία bar mitzvah του Ιησού, αν και δεν υπήρχε ως τελετή εκείνη την εποχή, την ταύτιση διαφορετικών γυναικών (Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρίας της Βηθανίας και της «αμαρτωλής») σε ένα πρόσωπο, τη συνάντηση του Νικόδημου με τον Ιησού κατά τη διάρκεια της ημέρας αντί για τη νύχτα, την πρόωρη χρήση του ονόματος «Πέτρος» για τον Σίμωνα.
Παράλληλα, η σειρά προσθέτει δραματουργικά στοιχεία όπως: τον Θωμά ως υπηρέτη του Ιάειρου, τον Βαραββά ως πολιτικοποιημένο επαναστάτη, μια ανύπαρκτη συνάντηση μεταξύ Ιησού και Βαραββά και τη χρήση της παραβολής του ασώτου για συμφιλίωση μεταξύ μαθητών
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν και οι διαφοροποιήσεις γύρω από τη Σταύρωση, με τον Πόντιο Πιλάτο παρουσιάζεται να καταδικάζει τον Ιησού χωρίς εμφανή πίεση, ο Ιούδας δεν επιστρέφει τα 30 αργύρια, ενώ λεπτομέρειες όπως η κόκκινη κάπα και η αφαίρεση του ακάνθινου στεφάνου διαφοροποιούνται από τα Ευαγγέλια.
Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη σειρά
Η δημιουργία του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική παραγωγή. Ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να φέρει το ευαγγελικό μήνυμα πιο κοντά στο ευρύ κοινό, ιδιαίτερα μετά τη Β’ Σύνοδο του Βατικανού.
Η ιδέα ξεκίνησε ουσιαστικά από τον ίδιο τον Πάπα Παύλο ΣΤ’, ο οποίος ήθελε μια σύγχρονη και προσιτή απεικόνιση της ζωής του Χριστού. Η πρώτη προβολή στην ιταλική τηλεόραση το 1977 σημείωσε τεράστια επιτυχία, καθηλώνοντας περίπου το 80% του πληθυσμού, ενώ στις ΗΠΑ την παρακολούθησαν περίπου 90 εκατομμύρια θεατές.
Ο ρόλος ζωής του Ρόμπερτ Πάουελ
Κάθε Πάσχα, η μίνι σειρά «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» επιστρέφει στις οθόνες και μοιάζει πλέον με… άτυπη παράδοση για το ελληνικό κοινό. Το έργο του Φράνκο Τζεφιρέλι θεωρείται από τα πιο πιστά στη βιβλική αφήγηση, ωστόσο δεν παύει να περιλαμβάνει αρκετές δημιουργικές παρεμβάσεις που εξυπηρετούν τη δραματουργία και την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι η σειρά είχε την έγκριση του Πάπα Παύλου ΣΤ’, ο Ιταλός σκηνοθέτης και η ομάδα του προχώρησαν σε αλλαγές που, αν και μικρές για κάποιους, για άλλους θεωρούνται σημαντικές αποκλίσεις από τα Ευαγγέλια.
Οι πιο χαρακτηριστικές “αυθαιρεσίες” του «Ιησού από την Ναζαρέθ»
Από τις πιο συζητημένες αλλαγές είναι η απεικόνιση του Ιούδα. Σε αντίθεση με τα Ευαγγέλια, όπου παρουσιάζεται ως φιλάργυρος προδότης, στη σειρά εμφανίζεται περισσότερο ως μια τραγική και παρεξηγημένη πολιτική μορφή, με κίνητρα που σχετίζονται με την απελευθέρωση των Ιουδαίων.
Σημαντική είναι επίσης η παρουσία φανταστικών χαρακτήρων, όπως ο Ζεράχ, που λειτουργεί ως βασικός «κακός» και καθοδηγεί την πλοκή, δίνοντας μάλιστα και κίνητρο στον Ιούδα για την προδοσία. Αντίστοιχα, πρόσωπα όπως οι Quintillius, Yehuda και Amos δεν υπάρχουν στις βιβλικές αφηγήσεις.
Άλλες χαρακτηριστικές αποκλίσεις περιλαμβάνουν την παρουσία bar mitzvah του Ιησού, αν και δεν υπήρχε ως τελετή εκείνη την εποχή, την ταύτιση διαφορετικών γυναικών (Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρίας της Βηθανίας και της «αμαρτωλής») σε ένα πρόσωπο, τη συνάντηση του Νικόδημου με τον Ιησού κατά τη διάρκεια της ημέρας αντί για τη νύχτα, την πρόωρη χρήση του ονόματος «Πέτρος» για τον Σίμωνα.
Παράλληλα, η σειρά προσθέτει δραματουργικά στοιχεία όπως: τον Θωμά ως υπηρέτη του Ιάειρου, τον Βαραββά ως πολιτικοποιημένο επαναστάτη, μια ανύπαρκτη συνάντηση μεταξύ Ιησού και Βαραββά και τη χρήση της παραβολής του ασώτου για συμφιλίωση μεταξύ μαθητών
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν και οι διαφοροποιήσεις γύρω από τη Σταύρωση, με τον Πόντιο Πιλάτο παρουσιάζεται να καταδικάζει τον Ιησού χωρίς εμφανή πίεση, ο Ιούδας δεν επιστρέφει τα 30 αργύρια, ενώ λεπτομέρειες όπως η κόκκινη κάπα και η αφαίρεση του ακάνθινου στεφάνου διαφοροποιούνται από τα Ευαγγέλια.
Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη σειρά
Η δημιουργία του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική παραγωγή. Ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να φέρει το ευαγγελικό μήνυμα πιο κοντά στο ευρύ κοινό, ιδιαίτερα μετά τη Β’ Σύνοδο του Βατικανού.
Η ιδέα ξεκίνησε ουσιαστικά από τον ίδιο τον Πάπα Παύλο ΣΤ’, ο οποίος ήθελε μια σύγχρονη και προσιτή απεικόνιση της ζωής του Χριστού. Η πρώτη προβολή στην ιταλική τηλεόραση το 1977 σημείωσε τεράστια επιτυχία, καθηλώνοντας περίπου το 80% του πληθυσμού, ενώ στις ΗΠΑ την παρακολούθησαν περίπου 90 εκατομμύρια θεατές.
Ο ρόλος ζωής του Ρόμπερτ Πάουελ
Η επιλογή του ηθοποιού για τον ρόλο του Ιησού αποδείχθηκε μία από τις πιο δύσκολες αποφάσεις. Μεγάλα ονόματα όπως ο Αλ Πατσίνο και ο Ντάστιν Χόφμαν συζητήθηκαν, αλλά τελικά απορρίφθηκαν.
Τη λύση έδωσε ο Ρόμπερτ Πάουελ, ένας σχετικά άγνωστος τότε ηθοποιός, του οποίου το διαπεραστικό βλέμμα έμελλε να γίνει εμβληματικό. Για να αποδώσει τον ρόλο, ακολούθησε αυστηρή προετοιμασία: απομόνωση από το καστ, νηστεία, γιόγκα και μελέτη των Ευαγγελίων.
Μάλιστα, μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνοθετικές οδηγίες ήταν να αποφεύγει να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, ώστε το βλέμμα του να θυμίζει αγιογραφία. Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία και ο ίδιος αποθεώθηκε για την ερμηνεία του, ωστόσο η καριέρα του δεν εκτοξεύθηκε χάρη σε αυτό -όπως πολλοί θα περίμεναν- καθώς η ταύτισή του με τον ρόλο ήταν τόσο μεγάλη, που απέτρεψε πολλές κινηματογραφικές παραγωγές από το να τον επιλέξουν.
Ένα διαχρονικό έργο
Παρά τις αποκλίσεις και τις δημιουργικές ελευθερίες, ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο επιδραστικά έργα θρησκευτικού περιεχομένου. Η ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό προς το ιερό κείμενο και τη δραματουργική αφήγηση είναι ίσως ο λόγος που συνεχίζει να συγκινεί γενιές τηλεθεατών.
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμά του: ότι, πέρα από τις λεπτομέρειες και τις «ακρίβειες», κατάφερε να μεταφέρει το πνεύμα της ιστορίας με τρόπο ανθρώπινο, προσιτό και βαθιά συγκινητικό.
