Η ζωή του Θανάση Βισκαδουράκη δεν ξεκινά όπως οι περισσότερες ιστορίες. Δεν έχει παιδικές αναμνήσεις γεμάτες οικογενειακή θαλπωρή, ούτε εικόνες από ένα «πατρικό σπίτι» όπως το εννοούμε συνήθως. Αντίθετα, είναι μια διαδρομή που ξεκινά από την απώλεια, περνά μέσα από τη σιωπή και την εγκατάλειψη και καταλήγει, χρόνια αργότερα, στη λύτρωση μέσα από την ίδια τη δημιουργία μιας νέας οικογένειας.Σε ηλικ…
Η ζωή του Θανάση Βισκαδουράκη δεν ξεκινά όπως οι περισσότερες ιστορίες. Δεν έχει παιδικές αναμνήσεις γεμάτες οικογενειακή θαλπωρή, ούτε εικόνες από ένα «πατρικό σπίτι» όπως το εννοούμε συνήθως. Αντίθετα, είναι μια διαδρομή που ξεκινά από την απώλεια, περνά μέσα από τη σιωπή και την εγκατάλειψη και καταλήγει, χρόνια αργότερα, στη λύτρωση μέσα από την ίδια τη δημιουργία μιας νέας οικογένειας.
Σε ηλικία μόλις τεσσάρων ή πέντε ετών, χάνει τη μητέρα του, μια απώλεια που δεν πρόλαβε καν να αποτυπωθεί στη μνήμη του. «Η μητέρα μου πέθανε από ζάχαρο το 1973… Δεν θυμάμαι τίποτα», λέει. Από εκείνη τη στιγμή, όπως ο ίδιος περιγράφει, «μηδενίστηκαν όλα». Η ζωή του αλλάζει ριζικά και ο μικρός Θανάσης βρίσκεται σε ένα ορφανοτροφείο, αποκομμένος από την οικογένειά του, χωρίς να γνωρίζει καν τα αδέλφια του.
Ο πατέρας του, κωφάλαλος και με πέντε παιδιά να συντηρήσει, δεν είχε επιλογές. «Το 1973, ένας κωφάλαλος με πέντε παιδιά και με ένα πενιχρό μισθό, τι να κάνει;», αναρωτιέται σήμερα ο ηθοποιός, χωρίς ίχνος κατηγορίας. Ο ίδιος δεν ρώτησε ποτέ «γιατί εγώ;». Αντίθετα, αποδέχτηκε τη μοίρα του και βρήκε έναν διαφορετικό τρόπο να ανήκει κάπου: «Τα αδέρφια μου ήταν τα παιδιά στο ορφανοτροφείο. Ένιωθα ότι ανήκω εκεί».
Δείτε και αυτά