«Σπάει» τη σιωπή της η μαθήτρια γuμνασίου που συμμετείχε στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ως σημαιοφόροςκαι επέλεξε να φορέσει στο μανίκι του λευκού πουκάμισού της μια μικρή καρφίτσα με σχέδιο καρπουζιού — σύμβολο που τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με το Παλαιστινιακό ζήτημα και την τεράστια ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα.Η 14χρονη Μ., η οποία έγινε γνωστή ως «η σημαιοφόρος με το καρπούζι», προκά…
«Σπάει» τη σιωπή της η μαθήτρια γuμνασίου που συμμετείχε στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ως σημαιοφόροςκαι επέλεξε να φορέσει στο μανίκι του λευκού πουκάμισού της μια μικρή καρφίτσα με σχέδιο καρπουζιού — σύμβολο που τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με το Παλαιστινιακό ζήτημα και την τεράστια ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα.
Η σημαιοφόρος μαθήτρια με καρπούζι στο μανίκι του πουκαμίσου της, κατά τη διάρκεια της παρέλασης (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ / EUROKINISSI)
Η 14χρονη Μ., η οποία έγινε γνωστή ως «η σημαιοφόρος με το καρπούζι», προκάλεσε πλήθος θετικών σχολίων αλλά και διαδικτυακές αρνητικές αντιδράσεις. Μιλώντας στην Εφημερίδα των Συντακτών, ανέφερε ότι η πράξη της αποτελούσε «μια αυτονόητη ένδειξη ανθρωπιάς».
«Δεν το έκανα για να προβληθώ ή να ασχοληθούν όλοι μαζί μου. Πρώτα πρώτα το έκανα μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριες που απλώς δεν τις έπιασε ο φωτογραφικός φακός. Το έκανα γιατί το ένιωθα, γιατί διαβάζω και βλέπω καθημερινά τι συμβαίνει στη Γάζα…
Εχω έναν μικρό αδελφό, μόλις δυόμισι χρόνων, και δεν μπορώ να τον φανταστώ να πεθαίνει από την πείνα ή να σκοτώνεται σε έναν βομβαρδισμό. Βέβαια, περίμενα ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν έτσι, ότι θα πουν “αυτή είναι μια εθνική γιορτή, αφορά την πατρίδα μας”, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το ελληνικό “Οχι”, ο ξεσηκωμός των Ελλήνων ενάντια στον φασισμό και στον πόλεμο, δεν είναι μια γιορτή για όλους τους λαούς και για άλλες πατρίδες.
Κάποιοι είπαν: Αν νοιάζεστε τόσο πολύ για την Παλαιστίνη, να πάτε εκεί, να παρελάσετε ή να πολεμήσετε. Αλλά τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας ΟΧΙ” και να μη λέμε “Οχι” σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο; Οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι καθηγητές μάς υποστήριξαν, δήλωσαν περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε, το νιώσαμε κι όταν περνάγαμε στο Σύνταγμα, πολλά τα μπράβο και τα συγχαρητήρια.
Από τα αρνητικά σχόλια στο διαδίκτυο τα μόνα που με πείραξαν ήταν κάποια που έλεγαν χυδαία πράγματα για τις μητέρες μας. Αλλά δεν αξίζει να δίνουμε σημασία, είναι άνθρωποι που ξέρουν μόνο να μισούν. Σημασία έχει ότι με αυτό το μικρό πράγμα κάναμε χαρούμενους τους γονείς, τους καθηγητές, τους συμμαθητές μας, τους φίλους, όλους όσοι νιώθουν το ίδιο για την Παλαιστίνη και για κάθε λαό που καταπιέζεται».
Δείτε και αυτά